Benim kütüphanemde üzeri toz kaplı defterler yok prenses.
Hiçbir şiirim terk edilmiş değil.
Yıkık dökük değil kelimelerim.
En derinlerdeki mânâlarım aydınlık hala,
Tüm hisler yeni doğmuşcasına canlı.
Senin aksine,
Birlikte yazdığımız defteri hiç kapatmadım prenses.
Henüz yazmak istediğim çokca sayfalar var,
Hayallerle süslediğim anlatımlar.
Yazacaklarım bitsede açık defterim.
Gerçi hergün başka bir sen doğarken kalbimde,
Ne kadar mümkün olabilir ki kalemimin sessizliği?
Dalgın düşüncelerle inşa ederken sensizliğimi,
Beyaz sayfalarla buluşur kalemim.
Ben en çok seni, sensizliği düşünerek anarken,
Kelimelerin valsi başlar, defterlerimde.
Mısralara nakşedilen aşkın,
Gölgesi olur şiirlerim.
Her şiir bizden bir parça taşır bünyesinde.
Ve var etmeye çalışır bizi,
Umutla kapanmayan defterlerde.
Evet prenses.
Benim kütüphanemde üzeri toz kaplı defterler yok.
Kapağı açık sayfaları beyaz defterler var..
Kapağını birlikte açtığımız,
Sonunu birlikte yazacağımız.
Emre TAYYIPOĞLU
©sannin
S