Kalın çizgiler çekiliyor hayat defterime.
Utanma kelimesinin üzerine denk geliyor her darbe.
Utanmıyor beyaz defteri karalayan, kalemi yanındakine uzatıyor.
O da yanındakine...
Elden ele dolaşan kalemin mürekkebi bitiyor elbet.
Okuma zamanı geliyor.
Kalın çizgiler olmamış, diyorlar!
Ama kalem sizin diyorum, sizin.
Olmaz, olmaz bu kalem başkasının!
Rengi başka, diyorum
Olmaz, olmaz, sen alıngansın!
Ayıp denilen hep ben oluyorum, yine ben.
Bu defter benim zira...
Son sayfaya gelince defter kapanıyor.
Kalbim, sona bırakılan o en ince sayfa işte.
O son sayfa okuyanlara dargın...
Bu kez ezbere okuyanlar geliyor.
Kalın sözler ağızlarından kahkahayla çıkıyor.
Defter benden izinsiz de açılıyor.
Bakıyorum en ince sayfa yırtık...
Sizin, diyorum, bu sözler sizin yüreğinizde yoğruldu.
Neden?
Olmaz diyorlar, olmaz!
İnsanlığa küsmeyen bu defter sonunda silgiyle tanışıyor.
Yüreğine yakışmayan her kelimeyi siliyor, siliyor itinayla.
Okuyanlar bu kez, sen yazmadın, diyor
Kopya çekmiş olmayasın?
Evet diyorum, evet, yüreğimden...
Defter fırlatılıyor...
Yine küsülen ben oluyorum.
Bu defter benim zira...
©seyyah_ruh
S