Anlamsızdır insan yaşamı
Yalnızlığı sevgiye tercih ettikçe
Mutluluğu bile yavandır aslında
Sahtedir gülüşleri kendine
Bir gülüşe bu kadar susamışken
Sen yalnızlığı tercih ediyorsun
Yada güvenemiyorsun kimseye
Belki alışmaktan korkuyorsun
Sen değişme bir yalana koca sevdanı
Değeri olmayan bir dünyada
Bir yağmur yarat bir güneş ol
Olmak varken onun dualarında
Ölüm gelmeden ansızın
Yitirmeden yüreğin doğal rengini
Aşkının acısını al öyle git
Ama yalnızlığa esaret olma
Bir göz yaşına değişme dünya'yı
Yoksa onunla da eğlenir bu dünya
Alaya alınmaz bu insan yaşamı
Paha biçilmez aslında bir göz yaşına
Değer değildir hiçbir acı
Senin aşkının acısına
Yaşama bağlayan nedir ki
Yada korkutan nedir o olmasa
©montaigne
M