Değmeden geçiyorum artık bazılarına..
Şaşırmamayı öğrendim,
O bunu yapmaz dediğim nice insanların tamda bunu yaptıklarını öğrendiğimden beri..
Bilmeden birilerinin yaralarını kanatıyorum ..
İnsan olamadıklarından dolayı fazla geliyorum sanırım..
Oysa kendimi eksik hissedip en iyi versiyonumu tamamlamaya çalışırken bir şeyleri eksik yapıyorum galiba ...
Kendi ayıplarıni örtmek için başkalarında ayıp aramaya çalışan megolamanlar yüzünden dudak kenarı gülümsemelerimde arttı..
Kimse farklı gelmedi şu dünyaya
yaradılışımız aynıyken hepimiz oksijensiz yaşiyamiyorken,
bizi farklı kılan ne ırkımız ne zenginligimiz ne güzelligımiz ne konumumuz olmalı sadece takvamız ve insan olabilme erdemini taşıyor olmamız olmalı..
Ama ne yazık kimse kendine dönüp bakmıyor..
Herkes kendini kaf dağında görüyor..
Çırılçıplak dünyaya gelip yine değersiz bir bez parçasıyla gömülecegini unutup..
İşte bu yüzden değmeden geçmeyi öğreniyorum kalbine değemedigim kalpsizlerin hayatından sessizce geçip giderken...
Nevin Aktekin Gülfırat
©nevince
N