Duvarlar arasında sıkışmış bir nefes gibi,
Hapishane koridorlarında yankılanan çığlık sesleri.
Gözlerinde umutsuzluk, yüreğinde özlem,
Güneş ışığı yok, sadece gri duvarlarla örülü hayaller.
Günler birbirine karışır, zaman durmuş gibi,
Demir parmaklıklar ardında, özgürlük hayal ederler.
Yüreklerde umut, ama dışarıdaki dünya uzak,
Güneş bile ziyaret edemez, bu karanlık mahzeni.
Bir kalem tutarlar, kağıtlara dökerler duygularını,
Şiirler yazarak kaçarlar zihinlerinden zincirlerinden.
Her satırda bir özgürlük nefesi, her dizede bir umut,
Hapishane duvarları içinde, ruhları özgürce uçar.
Belki dışarıda yağan yağmuru, koklamazlar,
Belki çiçeklerin rengini, göremezler.
Ama yine de içlerinde bir umut filizlenir,
Belki bir gün, özgürlüğü kucaklayacaklarına dair.
Hapishane duvarları arkasında kalanlar,
Unutulmuş değil, kalplerde yaşayan birer hikaye.
Umuda sarılırlar her gece, yıldızlara bakarak,
Belki bir gün, yeniden özgürlüğü tadacaklarına inanarak.
©aliokka
A