Demir parmaklıkların ardında
Küçük boşluklarda
4 metre bir hücrede
Hasret kaldım gökyüzüne
Koğuş da görüş vakti
Benim sandalyem boş
Hasret kaldım yalnızlığa bile 4 duvarda
Gökyüzünün rengini unuttum 4 duvarda
Sözlerim prangalandı
Mazim kelepçelendi
İyiliklerim unutuldu
Kötülükle kaldım 4 duvarda
Anamın kokusunu unuttum
Babamın öfkesini
Sarıldım tek şey soğuk demir
Hasret kaldım soğuğa 4 duvarda
Özlemi özledim 4 duvarda
Kuru gürültüyü
Bir soğuk hücrede
Demirler bana bakıyor ben onlara...
Bir anlık öfkenin bedeli yıllar mıdır sadece
Öfkeyle kalkan zararla oturur(atasözü)
©Şehzade
©şehzade
Ş