Mahalle kaldırımında oynayan küçücük çocuklardık.
Hayallerimiz vardı dalga dalga büyüyen, Hepimizin içinde kocaman saflık barındıran, Mavi gökyüzüne doğru uçurtma uçuran küçücük çocuklardık.
Artık geçmişte kalmıştık.
Büyüdük ve geleceğimiz kirlendi.
Sonra anladık,
Kalabalık olan etrafımız temizlendi.
Yalnız kaldık.
Kağıttan gemi yapıp dilediğimiz tüm hayalleri bıraktığımız o deniz duruldu.
Ve tüm dileklerimiz deniz kenarına savruldu.
Ama öğrendik.
Gemiler batınca denizlerin canı acımaz.
Çünkü gemilerin çoğunu batıran bir insan.
Oysa unuttular,
Sisli denizlerde sürüklenen o gemilerde kendilerinden bir parça olduğunu.
Sandılar ki denizlerin hükümdarı olurlarsa,
Sakin zamanlarında denizi aşarlarsa,
Tüm dünyanın yöneticisi olurlar.
Oysa unuttular,
Deniz daha son sözünü söylemedi.
Rüzgarı arkasına alıp geldiğinde,
Ve hırçın dalgaları kıyıya vurduğunda,
Kimse kalmayacak deniz kıyısında.
©cemma_nova
C