Denizi olmayan bir şehrin gurbetinde boğuluyorum
Vuslat vaktini beklerken gidip görmek istediğim
her an gözümde büyüttugum,
gündeliklerimin yerini unutmayacağım asla!
dolduramaz yerini günlüklere isim verdiğim.
Yeni taşınan bir martının kıyısına
yaslanirken okyonus çekilir dibe batardı
susamlar dökülür istemeye korkar oldu martılar da giderken uzaklara göçebe...
tutarken ağlara takılır oltalar balıklar bir insan
kalabalığı mevcut olan denizi seyreden şişeler
etrafın da gezinir
Yüzü dönük atmıyor kalbi denizin de yüzerken
üzerinde tekneler geçerken martılar uçmaya
korkardı tanımıyor sonuçta üzerinde yaşadığı
şehre yabancı
Sen avrupa ben asya kıyısında
henüz tanımadığı kimsenin bizi
bir şehriydik suyunu içtik aynı şehirde
nefes aldık beraberce kaç milim uzaklıkta
Adımlarına takıldı kaldırımların da ayağımız
birbirinden habersiz düşe kalka büyümüşuzdur
nihayetin de aynı son da buluştuk.
kaçtık kendimiz den de iki cümle yi bir araya
getiremeyecek kadar uzak mevsimler
tuzak kurulmuş prangalar örülmüş
duygulara çaput bağlayamayız züğürt tesellisi olur çukur açan kuyular dan kurtulmak
için se ırak olmayı göze almak
Görünmez kalalım görünmedigim kadar
varlığım yokluğuna and olsun dibi kara
soğudu çayım içmeden daha kalıyor
damağımda...
iki büklüm telvesi içinde eriyor zamanım
kirpiklerim de gömülü yağdı yağacak yağmurların
şemsiyesi yok iklimi ayaz vuruyor du yüzüme muson yağmurları bu son diyordu
akarken damla damla tutunuyor
bahardan kalma güllerime kucak açıyor
adını sayıklarken bırakırken gün gece yi özlemlerini anarken vuslati bekler gülen baharlara
kavuşmak için tüm özlemler de buluşmak üzere
Seni seviyorum bir kez daha.
©ebrulimsi5
E