Güneşi bilirsiniz.
Peki bir gün güneşinizin kaybolacağını hiç düşündünüz mü? Ya da bir gün evinizden çıktığınızda geri dönüşünüzün olmadığını hayal ettiniz mi?
Karanlıklar çökmüştü heryere , çığlık sesleri adeta yankılanıyordu. Acılı sesler, bakışlar, suratlar hepsi bir o kadar masum bir o kadar çaresizdi. Sesler kafamın içinde yankılanıyordu.Bazen oturup sadece yıldızları izlemek ister insan. Öylece boşluğa bakıp dalıp gitmeyi.
Açlık,
Çaresizlik,
Ölüm,
Korku,
Hepsi sadece bir gecede olmuştu. Umudumuzu kaybetmiyorduk ve kaybetmeyecektik. Anne, baba, çocuk, kardeş hepsi tek bir gecede dile anlam yüklemişti. Yokluklarını sadece bilmiyor aynı zamanda hissediyorduk.
Ev, araba, iş hepsi bir anda anlam kaybetmişti. Yanlızdık. Ama tekrar doğacaktık küller gözlerimize girse de binalar üstümüze çöksede, ailemizi, işimizi kaybetsek de yeniden doğacaktık. Ama bildiğimiz tek şey vardı:asla pes etmeyecek ve umudumuzu yitirmeyecektik işte o zaman heryerde üstümüze yıkılan binalar değil başarımız konuşulacaktı.
©zynep_n
Z