Alın yazımın sessizliğine,
Karanlık hüküm oldu, güneş bana sen kadar uzak,
Ve hiç bir yıldız tutmuyor yardım için eli.
Gitgide harabeye döndü gönlümde ki depresyon oteli.
Yatıya gelen onca acılar, anahtarını hislerimden aldı,
Yarınlarım bedbaht çünkü dün geceden çokca izlerim kaldı.
Duvarlar da ruhumun asi silüeti, çırpınıyor çığlıkla.
Kısacası orda ne heves ne de tebessüm vardı.
Ay ışığının saçtığı bu loşluğu söyle nasıl dindirebilirim?
Maalesef bu yorgunluk hâlâ kadimdir ve bunu iyi bilirim.
Silip atmak için, yaşamı ertelemeye duydum ihtiyaç.
Rüyalar riyalara alışık olsa da kâbusların hâlâ gözü aç.
Şimdi yolumun kenarların da hayal kurduğum günler mi?
Ve ya mazisinin halimden daha bitap olduğu dünler mi?
Hangisi kazanır bilmiyorum, tek bildiğim şey mağdurum,
Barış güvercinleri esti gitti, ben ise yalnızlığa mağlubum.
©ggurkann
G