Dert yürekte, gözle görünmez,
El ne bilsin, acıyı kimse sezmez.
Ağırdır yükü, suskun dudaklarda,
Bir yangın misali, içte yanar, sönmez.
Geceleri uzun, sabahı zordur,
Kalpte derin izler, kimseyle konuşulmaz,
Bir derttir bu, kelimelerle anlatılmaz,
Yalnız başına taşınır, yürekten kopmaz.
El ne bilsin, gözde yaş görse de,
O yaşın ardında ne fırtınalar kopar?
Sessizce akar hüzün damlaları,
Her biri bir dert, gönülde kalır.
Ah, dertli gönlüm, ne zaman dinlenirsin?
Hangi limanda huzur bulur, sabahı edersin?
Kimse bilmez halini, el dokunmaz derine,
Dert yalnız seninle, senin içinde sessizce.
©hasanbey.
H