Herşeyden uzaktı
Düz, şekilsiz bir adamdı
Basit, kolay bir insandı
Öyle dertleşmekten de pek anlamazdı
Sadece oturur ve dinlerdi
Hoş anlatacak birşeyide yoktu zaten
Ta ki aşık olana kadar
Ateşle yanıp
Kendinden geçene kadar
Kendinden geçip ondan bir parça olana kadar
Artık anlatacak şeyleri vardı
Ama öyle söz edemezdi kimseye
Derdi saklı kalsın isterdi
Mahrem bilirdi yaralarını
İnsana dert anlatılmaz derdi
Koyu renk kalemiyle kağıtlara anlatırdı
Şiirler yazardı
Ağlardı bazen ama erkek gibi ağlardı
Fakat yinede sadece şiirlerine anlatırdı
Bazen fazla kızardı kendine
Şiirlere bile çok şey anlattığında
Kıskanırdı derdini
Kimseye göstermeden kaldırırdı
Sırrını bilen şiirleri ortadan
Başka kimse bilmesin isterdi
Sevgiliden gelen derdi bile esirgerdi
Çünkü derdi ona kalan son şeydi
Kimselere diyemezdi onu
Gizli bir hazine gibi saklardı
Eski düz adam artık gitti derdi bazıları
Çok degiştiğini söylerlerdi
Halbuki hiç değişmemişti
Sedece içine kapanmış derdiyle meşguldü
Çoğu zaman kimse onun gibi sevmesin diye dua ederdi hak yâre
Etrafındaki duvarı hergeçen gün büyüttü
En sonunda o duvarların altında ezileceğini anladı
Ancak bu bile hoşuna gitmişti
Ondan gelen dert ile ölüyordu
Hemde yavaşça
Tadını çıkararak ölüyordu
Güzel duygu imiş ölmek
Belkide kaybetmişti ama olsundu
Güzel kaybetmişti be
Çünkü ona kaybetmişti
Aşk kaybetmekmiş aslında
Derdi ile ölmeyi istemekmiş
Dert ile kendini yakmak
Ve küllerinden dirilip
Yeniden yeni biri olmakmış
O bunu öğrenmişti artık
Keşke ta en başında anlayabilseydi...
Not: Benim gibi sevmeyin...
#YanmışAdam
#YanlışAdam
#ATK
#Khabel0205
B