Gecenin karanlığında, sessizliğin koynunda, Bir dertli yürek çırpınır, hüzünle doludur anında.
Yorgun düşmüş ruhum, acıyla kıvranır, Geçmişin yükü ağır gelir, gelecekten korkar.
Kayıp gitmiş umutlar, solmuş hayaller, Geriye kalan sadece pişmanlık ve kederler.
Yalnızlık sarar her yanımı, soğuk bir duvar gibi, Kimse yok derdimi paylaşacak, kimseye yok gücüm inan ki.
Gözyaşlarım akar sessizce, ıslatamadığım bir nehir gibi, İçimde bir fırtına kopar, dinmek bilmeyen bir hüzün sel gibi.
Dualar ederim gökyüzüne, belki bir gün duyulur, Bu dertli kalbimdeki ağırlık, belki bir gün unutulur.
Ama umut azalır her geçen gün, karanlık çöker her an, Ne yapsam, ne etsem kurtulamaz gibiyim bu dertten, bu yorgunluktan.
Bir gün güneş doğar belki, aydınlatır karanlığımı, Bir gün biter belki bu çile, huzur bulur yüreğim, anlıyorum ki.
O güne kadar savaşırım bu dertlerle, bu kederlerle, Belki bir gün diner bu fırtına, belki bir gün biter bu hüzünler, kim bilebilir ki?
©hasanbey.
H