Derviş dedi sor bana, ey dost sor bana,
Krallarla yemek yedim dervişim diye.
Önüme altın tepsilerde yemek sundular,
Dediler bunlar zenginliğimizden bir hediye.
Sultana baktım yediği önündedir,
Yemediği ardında neden diye.
Gariban kullar dikkat etselerdi,
Kaptırmazlardı önündeki eti böyle bir yaman kediye.
Hayatta en ufak çıkarı olan bile,
Hayır diyemezdi sultana neden diye.
Çıkarı biten isyan ederdi,
Dönerdi sonra kurak bir araziye.
Halbuki tek emir vardı,
Kula kulluk etme bu sana tanrıdan bir hediye.
Dedim ki sonra sorma bana ey dost,
Sorma anlamadım insanoğlunu neden böyle diye.
Derviş dedi sor bana, ey dost sor bana.
Garibanın evinde bir öğün aşı yiyip, bölüp paylaştım,
İki kelime dost sohbetiyle helalleştim.
Sultanın kulları sundu bana yemekle aşı,
Gariban kendi elleriyle sundu bana ekmekten taşı.
Biri aşı beğenmezdi,
Zenginliğin verdiği esaretle,
Diğeri bilirdi değerini,
Hakkın verdiği cesaretle.
Biri zorla dövüşerek aldığını
Diğeri çalıştığını paylaşırdı.
Dedim ki sor bana, ey dost sor bana
İkisinin hakkı hak önünde,
Nasıl eşit paylaştırılırdı.
©tuncay1071
T