İnsanlar ne kadar acizler, koşuştururlar mal peşinde.
Göremez miler elde ettikleri mal evrende bir zerre.
Binalar dikip yukarıya çıkarlar.
Binaları yıkılır, olur onlara mezar.
Aşık olurlar, gözleri bir şey görmez.
Hatırlamazlar ki âşık olduklarını kaç kez.
Birbirlerine zarar verir, ezerler.
Oysa yaşadıkları mekan hep aynı yer.
Nicesi de kendini herkesten farklı sanır.
Oysa en farklı olduğu an, farksızlığını kabul ettiği andır.
Savaşa davet gelir, savaşa girer, elleri olur kir.
Bilemezler ki savaşa girmeyen, gerçek savaşı kazanmış demektir.
Minicik olmalarına rağmen kafalarında bir dünya taşırlar.
O dünyanın içine insanları koymazlarsa ne anlamı var…
Sesi şuradan şuraya gitmez, hepsi yaşayan oyuncak gibidir.
Sıcak olur yanar, soğuk olur üşür tir tir.
Bazıları gerçekleri görmüştür, istemezler bu kainatta kanat.
Burada olmanın bir anlamı var, boşa değil bunca hayat
©eddai
ᵉ