Devlet bir baba, vatandaşlar birer evlattır. Evlatlara eşit muamele, her şeyden önce adalet gerekir. Sırtımızı dayayacak Allah'tan sonra devlet baba; bana dağ değil, minder döşek. Sonra, her şeyden önce aile için nefes alacak kadar biraz geçim gerekir. Hıçkırıklarla kurudu boğazımız, duy feryadımızı devlet baba.
Düşmana meylim değil bana; vatan gibi, dost gibi adilane yönetim gerek. Şu kısacık ömrümüz hep sefalet içinde mi geçecek devlet baba? Nutuklarla karın doymaz mideme, aş gerek. Koyun gibi güder oldu insan, insanı. İlk önce vaatlere sadakat gerek. Verdiğiniz sözler kandırdı vatandaşı, yıkıp geçti bütün umutları. Kaynamaz oldu birçok ocak, kaynaması için erzak, tüpgaz gerek devlet baba.
Girmez oldu fakir haneye ne et, ne bakliyat. Kuru ekmeği almaya razı, ona da para gerek. Zamlar alıp götürdü fakirin cüzdanı. Boş cepte metelik, ne yazık ki kalmadı fakirin midesi yine aç. Garibim gözleri yaşlı, evsiz, işsiz, aşsız; bu fakire daha ne lazım? Her bir işlem bi para her bir imza mühür özgürlüğü kısıtlar yetmezmi? Bu kadar zülmet fakiri oldu hepten Perişan halkımızı bir gör, devlet baba.
©doğukan01
H