Devrik cümleler kuruyorum uzun zamandır;
kendim gibi...
Usul usul nükseden yalnızlığın,
kulaklarımda bıraktığı tiz çığlıklarla dalıyorum uykuya.
Sanki aniden yok olup gitsem şu lanet dünyadan,kimselerin ruhu duymayacak!
Bir nevi yaşıyorcasına ölmek bu ağır ağır...
Acıyla dans mı ediyorum, nedir bu sessiz alkışlar?
Çaresizliğime şahitlik eden gecelerin,
sırtımda bıraktığı izler kadarken çocukluğum;
niçin okşanmamışlığın kırıklarını taşır saçlarım?
Söyle bana Tanrım, beni neden yarattın?
Bunca sevilmemişlik; yeryüzündeki cehennem olabilirdi ancak,
Ve sen beni bu ateşe ne sebepten attın?
Korkuyorum aynalara bakmaktan.
Sesini arıyor kulaklarım annemin, yerli yersiz...
Bak hala devrik cümlelerim,iyileşmeyecekler anladım.
Benim gibi...
©melikedoğn
M