birer birer deviriyorum
yılları
küçükken ne zaman büyüyeceğim derken
şimdi hayal ettiğim yaştayım
hayal ettiğim gibi değil
yazgımı yaşıyorum
yazgımdan dolayı
tanrıyı suçlamıyorum
kendi ellerimle yazdım
kara yazgımı
çizdiğim çiçekli yollarımın ayrımında
çakıllı yollara saptım
düşe kalka bitirdiğim yol
sonu uçurumla bitiyor
ben her seferinde düşüp
her seferinde yeniden doğuyorum
doğduğum yerde yeniden filizleniyorum
filizim büyüyor çiçek açıyor
sonra bir karayel geliyor
çiçeğim yok oluyor
yok olduğum yerde
yeniden var oluyorum
her varoluşum daha sancılı
her yolculuğum daha zor
hayat ise acımasız
yaşama hakkım kısıtlı
bir gün uçurumun kenarından düşüşüm
son düşüşüm olacak
ve son acı çekişim
çünkü bir daha var olamayacağım
ben haklarımı hoyrat kullandım
hissediyorum yolun sonundayım
tanrım bu aciz kuluna
ya doğru yolu göster
ya da yolun sonunu
ben yolu bulamıyorum
avare dolanıyorum
bana bir yol göster
ya sonum olsun
ya felahım ..
©berrak
B