Yoksan;
Yüzgeçlerinden soluması gibi maviyi balıkların
aks ederken kızgın güneş coğrafyama
karaya vuran şiirlerin içinde
içimden kumlara taşan kaleler
yapıyordum kıyısında
Afaki;
Evlerin temeline çekildi kumlar
deniz kabuklarının çığlıklarıdır
çürük betonlar
deniz kabuklarının içinde de hikayeler ölür
devasa bir tabut olur İstanbul
paslı demir İstanbul
Monokrom;
Yıldızlar ağır aksak yürüyor geceye
Zifirin dibinde aramak varoluşsal kimlikleri
Sabaha topallayan gecenin gürültüsünden
uyuyamıyorum
değil sadece sevmekle ilgili
sevmiyor ile başlayan
solgun papatyalar uzattım sana
“romantizm“
yüzümü hasretle döndüm yüzüne
göremedim
“melankolizm“
meyve şarabından içer gibi aktı dudakların
dudaklarıma
nihayetinde oldu adı
“alkolizm“
Hep bir şeylerin içinde
bir şeylerin tanısı
vesaire
vesaire
sular altında gömülü kalper
kalplerde derin yarası
©monokrom
M