İtalik bir anda didem seni gördü
Gülfem bir kadeh yıkıldı yere
Bülbüllerin başı döndü kaç kere
Yaldızlı yağmurlara dökülen dere
Ruhumun ateşinden fena kördü
Yazık ki bu güzellik biz kadar fanidir
Bizi hayal alemine götüren sedanın
Binbir işveyle yakıp yıkan edanın
Hazzı insanı bitiren muhteşem gedanın
Ölümü de normal insanlar gibi anidir
İstanbul kaç kış gördüyse bil
Ki hepsinde seni unutmuş
Bundan bulutları kurutmuş
Meğer yüce bir komutmuş
"Sevenin sadakası bir sebil"
Sensin cihanın yegâne ışık mimarı
Gönlümüzde vaktiyken devr-i lâlenin
Hesabı sorulmaz tüketilen nevâlenin
Başımızdayken o müthiş efgân ile nâlenin
Ağrısı yüreğimize dek varan sarı sarı
Kalbinin üstünde şekerden bir kızarık
Beklersen geçen yazlar gibi bu yazdan
Sanma sakın sürecek bu dem saz ve hazdan
Bilesin bu yazın kaderi yalnız az ile nazdan
Ki bu yaz çoğu aşığa şimdi kara bir mezarlık
©keskinşair
Ş