En önce insanlardan korktum bayım,zamanla kendimden,bir zaman sonra acılarımdan korktum bi süre sonra ise umudumdan korktum hangi dala tutunsam ne dal kaldı ne bir agıc ortada kaldı ellimde kendime tutunmak istedim icimdeki parçaları toplarken ellim kan çanağına döndü orda düştüm inanır mısın bayım ellimi kaldırcak gücüm bile kalmadı sonra yavaş yavaş pes ettim hayat önüme ne çıkarırsa onu tutcam dedim bir adam geldi bayım ona tutunmaya çalıştım onu tutmaya çalıştıkça dizlerim kanadı bazen aklımı kaybettim bazen hüznünümü ama en çokta kendimi kaybettim beni ben olmaktan çıkardım sonra bi aynanı karşısına geçtim sen bu digilsin dedikce gözlerim doldu sen bu digilsin kendine gel dedim aynadan gözlerimin içine bakarak sonra diz çöküp saatlerce ağladım geçmedi uyudum geçmedi düşünmedim geçmedi ben nereye gidersem gideyim o acı geçmedi bittmedi yoruldugumu parmak uçlarıma kadar hissetim ama hiç kimseye bi söz etmedi sustum geçtim köşeme sen söyle şimdi bayım ben hangi dilek ağca bir kumaş asıyım...
©anes
A