İlk başta uyumayı çok sever isterdim
Çocuktum hayal kurardım uyumadan
Rüyamda görmek umuduyla
Ama olmadı hiç bir zaman
Hayallerim hayal olarak kaldı
Kalırken çürüyüp yitirdiler
Zaman geçti bu sefer
Vakit geçsin diye uyumayı sevdim
Uzaklaşmak için uyudum
Ama yine yetmedi kaçmama
Uyumadan geliyorlardı dertlerim
Uyumak değil uykumu kaçırmaya
Yine zaman geçti büyüyordum
Uyumak bi kenarda dursun
Kendimi kaybetmek düşünmemek
Ama olmuyordu işte olmadı da
Ayılıyodum bi süre sonra
Kaldığı yerden devam ediyordu herşey
Bayağı bir zamman geçti
Hiç bir şey yetmedi yetemedi
Umutları çürütüler ilk
Hayallerimin katili olarak
Sonra beni içten içe yediler
Katlandıkça katlandı dert yumağım
Bitmedi
Son raddeme geldi artık
Amacım bi an önce ölmek oldu
Sebebsizce sessizce göçüp gitmek
Tam öldüm derken olmadı
Yaşattılar mecbur gibi
Hayellerim gerçek olması değil de artık
Ölümü istiyorum
Zaman geçip beni bulsun diye çünkü
Kendimi öldüremiyecek kadar korkağım
Ama hayallerim ve umutlarımın
Ellerimde ölüşünü izleyecek kadar cesurdum
Buna dayandım hissiz kaldım
Ruhsuz kalmam dileğiyle artık...
K