Kızıltepe’de
Çarşının göbeğinde
Bir çocuk gördüm
Dileniyordu annesiyle
Gözlerine baktım
Utandım yaşamaktan
Utandım öyle içim rahat yürümekten
Kızıltepe’de
Çarşının en işlek kaldırımında
Bir erkek çocuğu
Ellerini açmıştı annesiyle birkaç kuruş için
Belki bir dilim ekmek
Belki yüzlerimize
Yüreklerimize dokunmak için
Orada ders veriyordu hepimize
Konuşmadan
Tek laf etmeden geriye dönüp
Küfürler savurdum rahatlığıma
Ve şiirden yoksun kaçtım utangaçlığıma
-MESELCİ
©meselci
M