Deniz seviyesinden koşarak kaçıyorum,
bir şehrin
en yüksek tepesine çıkıyor ellerim.
Değil mi ki
gökyüzüne bakarak anlarız zamanın geçtiğini, öyleyse çok yakınında olmalıyım
akan tüm dakikaların.
Bulutları yakalamalıyım,
tutup uçlarından hapsetmeliyim.
Buhardan kütleleri toplayıp parmaklarıma, saniyelerin yanından geçmeliyim.
Saatleri yavaşlatmalı,
günleri durdurmalıyım.
Durdurmalıyım.
Durdurmalıyım ki acıtmasın tek bir saniye bile.
“Zaman,” dediler;
“her şeyin ilacı.”
Öyleyse neden dur durak bilmeden ölüyor herkes? Zaman,
yalnızca bir şarkının nakaratında hızlı akan. Zaman;
hiçbir şeyin ilacı.
Zaman, diyorum, zaman; dilimdeki ısırgan
©yıldızlara
Y