Ey Dılxun, yaralara ayaz yağmış..
Hüznün rengini bugün çocuklar tutmuş,
Coğrafyanın her yanına dağılarak koşuşmuş,
Kiminin elinde sapan taşı, kiminin elinde öfkesi tutuşmuş,
Geleceğe and içerek konuşuyorlar,
Kayıp giden yanlarına hiç aldırmadan ölüyorlar,
Kıvrım kıvrım düşüyorlar toprağa,
Bu yüzden toprak, cennet kokuyor..
Her sonbahar nefesine bir eylül *****mış,
Eylül, sıcak iklimlerin arafında durur,
Ve hala başka mevsimi beklerken yorulur...
Dimağında kendisini heceleyen çocuklar gibi,
Hep yalnızlığa hükümlüdür, hep bir kışın habercisidir Dılxun...
©hayati_sdf
H