Ey sevgili, en sevgili,dinle beni
ölümüme beş kala:
Daha fazla girmeden dara,
aşkınla ritmin tutmuş,
sevdanla yolun bulmuş
şu biçare kalbimin seslenişini...
Gidemem dedin, ölüm dedin sensizlik.
Hayat anlamsızdı, haddimdeydi densizlik,
Artık senli zamanları, arar oldu gözlerim
Öyle alıştırdın ki, heran yolunu gözlerim .
Şimdi içimde susturamadığım bir öksüzüm var
Ana bildi seni, İnan, baba bildi, dost bildi, yar.
Yürüyemeyecektin madem ki sokaklarımda
neden ayak bastın şehrime Koşarcasına
Çıktığımız bu yolda aşkım , sanma ki yandın
Bırak, ayağına her değeni diken mi sandın..
Eğilip bakmasını bilseydin bastığın o yerlere
Diken bildiklerinin, incinmesin ayacıkların diye
her bir adımına serptiğim güller olduğunu görürdün.
Ama sen hep görmeyi değil, gitmeyi seçtin, kördün
Sevdam, yarim, sılam , memleketim, vatanım
Sen olmasan da aşkımdan başka yok ki kalanım
Ya gel, benimle heryerim bağ, bahçe, gülistan
Ya vazgeç de dünyamı et bana karanlık zindan
.
Bil ki ömrüm ben olmayacağım sevdamızın celladı
Hüküm verdiysen lakin, ipini çekmek de bana kaldı
©asudeyim
A