(Hayvanseverlik adına kalemlerden dökülen dizeler)
(Hayvan sevgisi adına ortak şiir)
İBRAHİM58 KALEMİNDEN:
Tabiatın zenginliği onlardır,
Çiçektir, böcektir, güldür hayvanlar,
Ormanların dili yok sanma sakın,
Ağaca, ormana; dildir hayvanlar.
İnsanoğlu yalnız kalmış dünyada,
Onlar insana dost olmuş dünyada,
Sadakat timsâli dosttur doğada,
Düşene uzanan eldir hayvanlar.
O dostları unutmayın insanlar!
İbrahimin laflarını kim anlar?
Tabiatta masum canlar hayvanlar,
Allah'ıma dilsiz kuldur hayvanlar.
TURKUAZ KALEMİNDEN:
Çıktım sokağa bir akşam üzeri,
Bir beden vardı üşüyen,
O kadar susuz ve açıkmıştı ki,
Ah dedim içimden insanoğlu nerdesin sen.
Aç kulaklarını dinle bu sesi,
Ey insan kulak ver şu bedene,
Bak ne güzel aslında değil mi,
Ama sen hırçınlaştırdın o masum kalbi.
Unutma duyduğun o sesi,
Gelecekte isteyeceksin o melodiyi,
Ey insan aklını başına gelince,
Pişman olacaksın o..o sevgisiz haline.
T