Güneşim olmuştu, her ona baktığımda kamaşırdı yüreğim. Tıpkı Ağustos sıcağında, öğlenin bir vakti gökyüzüne kafamı dikip, inatla bakmaya çalıştığım ışınların karşısında mağlup düşen gözlerim gibi.
Güneşim olmuştu, üç yüz altmış beş günün her dakikasında ayrı parıldıyordu bana. Kışın ortasında, kara bulutlarla kaplı onca şehir varken, o bulutların arasından bir ışık vuruyordu gönlüme. Oydu, gönlüme vuran ışık onun ta kendisiydi. Eğer O olmasaydı, ısıtır mıydı içimi? Huzur kaplar mıydı bedenimi?
Oydu, gönlüme vuran ışık onun ta kendisiydi.
Güneşim olmuştu, ışık saçıyordu ufkuma. Resmen her saniye bana aynı gelecekte olmak istediğini söylüyor gibiydi. Öyle bir isteği olmasa, neden ufkuma ışık saçsın ki? Ya da neden içimi ısıtsın her anımda?
Kadir Dinç
S