Gönülde bir vuslattır tutuşmuş
Yanar durur sessizce ürperişim.
Pencereki kanatlar hasret kokar.
Ben harap,virane kentin kayıp çocuğu.
Bir sancılı ezgi yoklar sinemi,
Ben yanarım ardı dönük.
Ellerimi, ellerimi uzatırım,
Gönlüm sızlar;
Vuslatın ceplerinde,
Ceplerim delik,
Yokluk gelir yine fakir ellerime.
Hasret güler,ben ağlarken içten içe
Kahkahalar çöker üzerime,
Ben yanarım gün ardını dönerken,
Veda eden bir dost,eş,arkadaş gibi.
Gönülde bir vuslattır tutuşmuş
Öyle hain bir çığlık,
Vakitsizce...
S.T
D