İçime yağan yağmurlar gökyüzünün süsü olsun.
Artık bir deniz değil ummanlarda kaybolmuş gözlerim.
Kış oldu, umut çiçeklerim soldu.
Önemsizdi, başında ağladığım papatyaların mezarında,
Bir taş attım sessizlik kuyusuna.
Yankılanan sonsuzluk oldu.
Umut çiçeklerimi rahat bırakın!
Can sularını kendi ellerimle döktüm.
Bahar gelince tekrar açacaklar elbet.
İnancımı sağlam direğe bağlamışım,
Depremde çıkmayacak bir kördüğüm.
Her çağa, her çağda,
Sonsuzluktan (c.c.) gelmiş bir inanç!
Gül(s.a.v.)'den gelen bir rehberlik!
Nedir bu çaresizlik?
Nedir bu dünya yükü?
Yolcu geldik, yolcu gideceğiz!
Gurbet diyârıdır dünya dediğimiz
Komşu kızına duyduğumuz özlemi, O'nun (c.c.) için duymadıktan sonra,
Çok mu önemli cennetten?
Açtırmaz gözlerimizi şeytan, nefs!
Helal midir gıybetle geçen her nefes?
Besmele çek ,niyet et!
Tekrar başla Kur'ân-ı Azim'üş - Şân'a!
Bu şiir vesiledir ben deniz her dertli kula.
Hepimiz O'na (c.c.) emanetiz.
O'na (c.c.) emanet ola!
©evvah
E