Ruhumuz cayır cayır yanar divan-ı Hak'ta.
Vücud üşür, ten soğur, hiss-i kalb üşümez mi?..
Dünya, uyku, mahmurluk, yatıp kalır yatakta,
Akıl setreder onu, zehrini düşünmez ki...
Faidesiz zamanın ahını çeker ömür.
Boş beleş kerametin husûmeti bir güruh.
Ya gerçek keramete ermeye ne der zîruh?
Nefsi tatmin etmeden pervaz eder mi gönül?
Boyunlar kıldan ince, kol koparma san'atı!
Aşk yoluna düşmeye, bütün hanlar aban'cı!
Tek nokta-i istinad olmayanda o Rahmân,
Ne faidesi kalır, ha dostmuş ha yabancı!..
©veraind
V