Yine bir pazar sabahı ve elimde kahvem ile camdan dışarıyı seyrediyorum öylesine,
Çiçekçiler...Cüzdan kemer satan esnaflar ile doluydu sokaklar ise,
Babasına hediye almak isteyen olur diye.
O an aklıma geldi hikaye,
Yol kenarında mendil satan bir çocuk ile sohbet etmiştim aylar öncesinde,
"Keşke gelse de üşüyen ellerimi tutup ben yanındayım diyebilse,
Ufakta olsa babalar gününde birşeyler alabilsem kendisine,
Beraber simit yesek mesela.
Ama gitti...Son sözü ise sen hiç üzülme olmuştu buruk bir tebessümle."
Öyle anlatmıştı ki sanki hüzün kurşun gibi saplanmıştı bu kalbime.
Hayat işte,
Kimisi hüzünlü kimisi ise mutlu bir hikâyenin içinde.
Neyse kahvem de bitti zaten.
Şehrin kalabalığında gezinirim öylesine,
Sigaramı yakıp otururum ya da boş bir bankta rüzgar vururken yüzüme yüzüme.
Ne bileyim işte babasına hediye veren çocuklara bakarım o eski günler aklıma gelircesine.
Bakarım da keşke ben de kendi babama hediye alabilseydim.
Ama olmadı...İçimdeki kırgınlığı masanın üzerine bırakamadım,
Uzaktan sessizce babalar gününü kutladım her seferinde.
Elimde değil ki unutulmuyor bazen yıllanmış bir film misali geliveriyor gözünün önüne.
Ve diyecek kelime kalmıyor bazen de.
Elveda diyesim var şiirlere...bu şehre,
Ne o eski günleri isterim ne de o kırgın geçen dakikalarımı valizimde,
Gidesim var işte bilmediğim bir şehrin sabahına uyanmak istercesine.
Barış KAPKINER
©by_solist
B