çok ani bir iş oldu
artık kapıya vurup da arkasından hadi kalk diyen yok
üşürsün giydiklerinin üzerine bunu da giy olsun. diyen yok
biz burda ne olsa yeriz sen orda iyi ol diyen yok
geç gelince endişesinden gözleri dolmuş şekilde neredeydin diyen yok
lavabo da biraz uzun kalınca hadi gel artık diyen yok
yemeğe baban erken başlar sen gelmeden koymuyorum diyen yok
ve en acısı, hep yalnız olsam hiçbir şey olmaz dediğim zamanlar
dur dur ben alırım bak bırak sen kızıpta yalandan
artık fayda gelmez günlerce aylarca edilen amandan
ne söndürür bundan sonra bı parca alıpta yaramdan
benim doyamadığım günlerim kaldı yasayamadım anamla .
(İlk kez bir yazıyı ağlayarak yazdım, dünyasında güzel yaşayamadı yaşatamadık . Allah yerinde dinlendirin inşAllah. Birgün dinlenmedi. Yatağına bir kere dinlenmiş şekilde giremedi. Ben artık her gece ağlamaktan yoruldum. Başımı yastığa koyduğum da kendimi sanki o hayattaymış hâlâ diye düşünmekten alamıyorum. İlk kez böyle bir imtihanın içindeyim 22 yılın nasıl geçtiğini anlayamadım . Annem varken çok kolaydı akıp gidiyordu zaman. Şimdi ise geçmek bilmiyor. Çok özledim, çok)
©apolomoon
M