Asrın saadeti kaçmış.
Dumanlar her yerde...
Ateşin kaynağı belli...
İnsanlar soğuk bir uykuya dalmış.
Neredesiniz, güven bakışlı çocuklar?
Nerede, sokak ortasında ip atlayan,
Demirbaş çocuklar?
Ve nerede, habersizce tuzak kurulan,
Masum sesli kuşlar?
Bulutlar, artık eskisi gibi
Yağdırmıyor gözyaşlarını içimize.
Artık tarlalar domates kokmuyor.
Herbirinden dumanlar yükseliyor.
Ben bu galeyanda sessiz bir heykelim.
Hasret kesilmiş ellerim...
Yüzüm korkarak -ve korkmayarak-
Yere bakar.
Karanlık olmayandır taşım.
Mutlu değilim, daha çok
Keder vardır çehremde.
Ve bir heykel 1400 yıldır,
Durmaktadır Doğu'nun kalbinde.
-Son 300 yıldır özlemle-
(mehmedali)
M