Annem ağladı be, aziz dostum.
Benim için bir tek o tutuştu.
Tökezliyordum, karşısında ilk kez sarhoştum.
Girdi koluma, bu çok hoştu.
Kötü oldukça düştüm, hayat boştu.
Gözlerimde, içimde bir coşku.
Sevepsiz, kırdım annemi i*in tekiyim.
Çünkü her düştüğümde o koştu.
Tutunmamı istedi benden, yorgunken.
Yaralarını gösterdi, bendekileri yara sanarken.
Meğer kanadı kırık bir kuş gibiymiş annem.
Haykırdım ona "Keşke ölsem".
Yavrularım diyip kol kanat gererken.
Doğrulmam gerekirken, yanılıyorum.
Sarmam gerekli yaralarını, yaralıyorum.
Galiba ben kötü bir insan oluyorum.
Anne, sen bunu hak etmedin!
İnanıyorum.
©valakad
A