Henüz dokuz yaşında, bir iş başında.
Yaralarımı kendim sardığımda, ağladığımda.
Yürümenin imkansız olduğu sokaklarda.
Koştuğumda, kimse yoktu yanımda.
Zaman yoktu, çocukluk için.
Büyümeliydim.
Top oynayan arkadaşlarıma.
Gitse de içim.
Lise yıllarımdı, tanıştım ölümle.
En yakın arkadaşımdı, neden be?
Gözlerime bakmıştı son nefesinde.
Soğuk bedenine sarılmıştım, evimde.
Anladım ki kocaman bir hiçim.
Yaşadıklarımın.
Daha iyi bir ben için.
Olduğunu sanmıyorum, ben babasız.
Bir "."İÇİM.
©valakad
A