Dolabın içine saklanmış ağlayan küçük bir çocuk gibiyim.
Kalbimin her köşesinde belli anıların aklımı tırmalıyor.
Bilmiyorum nasıl kurtulacağım senden, sana olan duygularımdan.
Onda ne buldun bende bulamadığın söyle şimdi bana, yüzüme bak.
Sadık kalmayı sen öğretmiştin bana oysa nasıl yapabildin bunu kıydın bana, bize.
Ben seni tek dalında çiçek açmış bir ağacın gölgesinde oturur böyle delicesine severken. Çıkarmaya çalışıyorum seni aklımın her bir ucundan adeta kök salmışsın yuva yapmışsın oraya.
Ne kadar kırılsam da sana kıyamıyorum.
Hâlâ gözümün önüne geliyor anılarımız, bakışmalarımız, nefesini nefesimde hissetmem.
Sen bunları hiçe sayıp nasıl yok edebildin bizi.
©zynep_n
Z