Bir kadeh daha doldur be meyhaneci canım sıtkın yine,
Anlatılacak çok şey vardı ama hepsi birikiverdi buğulu gözlerimde,
Haykırsam sesimi duyuramam ki birisine,
Buradan çıkınca ise dost edinirim gecenin sessizliğini kendime,
Bomboş sokaklarda yürürüm ben nereye gittiğimi bilmeden öylesine,
Bazen de boş bir bankta oturup o en sevdiğim türkünün sözlerinde bulurum kendimi iki damla gözyaşı ile,
Hayatımı kaleme alsam kitap olurdu belki de,
Ama neye yarar ki....Solup gider bu sayfalar odamın çekmecesinde.
Neyse deyip sustum her seferinde,
Derin bir nefes alıp yoruldum be hayat derdim sonra ise.
Sürükleniyor gibiydim yıkık dökük bir enkazın içine,
Hüzün de cam kırığı tanesi misali hep batıyor bu kalbime,
Keşkeler çıkıyor önüme,
Bir yanım özlem diğer yanım ise uçurumdu sanki beni üzmek istercesine,
Artık umutsuzluk çöktü üzerime,
Uyanamadım hiç baharın arifesine,
Nasip değilmiş belki de.
Hayırlısı deyip alışmam gerekmiş demek ki hayatın böylesine.
©by_solist
B