¤¤¤

Sensizlik de bir eylemdi.. Bunaltıcı gecelerde, pencerenin önüne oturduğumda anlıyordum ki sensizliği bile senle yaşıyordum.. Sonrası mı, hep hasret , hep gülüşüne yazılanlar… Bir kalem alıyorum başlıyorum yolculuğa… Seyyah oluyorum her harfimi yoluna kurban eden. Önce bir harita çiziyorum, gülüşünü işaretliyorum bütün yollara, ömrümün hazinesine , gülüşüne çıkarıyorum bütün yolları..
Mutluluk topluyorum uzak diyarlardan, pencerenden sızsın diye güzel gülüşüne… Kalem yorgun, gece uzun, düşlerimden devam edeceğim sen yolculuğuma… Hadi çık gel duam gibi… Gel gönlüme, düşüme.. Yazsam daha çok yazarım , ben artık yaşamıma yerleşen o gülüşü istiyorum…