Dolunayın aydınlığının şarkısı çalıyor yeryüzüne.
Aşık olmuş yeryüzündeki tek bir güle.
Çalacak sazını lakin, gitmiyor sesi sevdiceğine.
Mesafeler var arada, yollar neden sıralanmış öyle?
Kokusunu çekiyordu içine, tek başına kalınca.
Sevdiğini tekrarlıyordu her gün hece hece.
Unutacaktı evet, Rabb'im onu Dolunay'dan alınca.
Ama ne kadar bekleyecekti Ay, sevdiği her gece?
Naza çekiyordu kendini gül, umursamadan.
Ne yapacaktı Dolunay, sevdiğine kavuşmadan?
Hangi yıldızlara anlatacaktı derdini ağlamadan?
Herkes gidiyordu hayatından; sevmeden, sormadan.
Gül fark etti bir gün sebebiyet verdiklerini.
Tabiki teselli edecekti mahzun sevdiğini.
Belki gidemeyecekti yanına ama,
Kokusunun gitmesine izin verecekti.
O gece Dolunay Gül'e kavuştu,
Aşık ise gökyüzünü tebessüm ile karşıladı.
Düğün vardı bu akşam semada .
Haber salın Arş-ı Sema'ya.
©_nur11234_
_