Yalnızlığım kimsenin bilmediği
Kimsenin görmediği bir çiçeği bekliyor
Duygu yoktu düşüncelerimde
Yüreğimse düşüncesiz seviyor
Lakin bilmez onlar
Ya çok sevmem üzdü
Yada kıskançlıklarım
Uzaklaştırdı bizi sevgiden
Doğu ve batı gibiydik hasrette
O benim yüreğimde güneş gibi doğarken
Bense batıyordum gözlerinden
Gözlerim kamaşıyordu onu görünce
Yüreğim karışıyordu gözleri gülünce
Üşüyorduk gökyüzü ağlarken
Sırılsıklam olmuştuk
Sevdan ateş olup yüreğimi yakarken
Ve hala üşüyordum güneşin ateşi sönünce
Lapalamış birbirine değmeden inen kar
Herkesi sığdırdığın kalbin sadece bana mı dar
Ayrılığın ateşi yüreğimi yakar
Herkes ve herşey birbirine bakar
Kimse anlamaz
Ve konuşamaz sadece bir nem gözlerinde
Hani ağlamazdın duygu yok derdin bende
Neden yağmur vardı gözlerinde
Seninle konuşmak için neler yapmıştım
Sana anlatamadığımı mısralarda anlatmıştım
Güzel günler vardı önümüzde
Uzaklaştığımız gerçeklerin içinden
Kimler karşılar bilinmez döndüğümüzde
Korkaktım aslında konuşmazdım karşında
Hiçbir zaman cesaretli olamadım da
Bakma şimdi böyle konuştuğuma
Yada yazdıklarıma
Sevmek bir mecnun olmak mıydı
Ya da gerçek olan için yanmak mıydı
Yıkıp geçtiğin dağlarda
Sevdiğin için susuz kalmak mıydı
Yoksa sevmek günahmıydı
Hangisiydi seni sevmek
Çiçek bahçesinin içinde en güzeli
Kimi mor menekşeyi kimisi kardeleni
Yüreğinin cebine asıyor
Kimse seni görmüyor
Gözlerin nasılda parlıyor
Ve ben seni yüreğime saklıyorum
Senden habersiz kimse bilmiyor
Ağlıyorum kimse görmüyor
Korkuyorum gelmeyeceksin diye
Güneşi bir daha bana göstermeyeceksin diye
Ben yalnız gecelerin karanlık sokağı
Sen vuslatın dert ortağı
Özletme kendini ve unutma beni
Bekliyorum
Üşümeyesin diye karıştırıyorum ocağı
Unutma ineceğin yer karanlık sokağın durağı
Orada seni bekleyen bir sokak
Bide sana hasret bir yürek olacak
Yüreğimin kapısı sana hep açık
Çok özlüyorum ne olur dön artık
FERHAT ARIKAN
©chtodelat
C