Şimdi sensizliğin kaçıncı günü bilmiyorum
Kaç yaprak koptu takvimden
Uykusuzluğun kaçıncı günü bugün
Bilinmezliklerin içinde kaybolup giderken
Hatıralarımız ve sesin eşlik ediyor bu puslu gecelerde
Güneş doğuyor ve yeni birgün başlıyor
Sana günaydın diyemeden başlayan birgüne uyanıyorum
Uykudan uyanmış mahmur sesin
İçime çektiğim nefesin olmadan
Sol yanımda bir yarım kalmışlıkla yaşıyorum şu üç günlük kahpe dünyada
Ellerim üşümüyor artık sen yokken
Çünkü sensizlik denen şehrin sokaklarında ruhum üşümekte yalnız
İçimi saran ve ürperten bu soğukluğu sol yanımda hissediyorum daha çok
Kalbim taş kesmiş sanki
Buzdan ve demirden yapılmış bir eşyadan farksız
Sen yoksun baharlar yok
Papatyalar terketti gönlümün çayırlarını
Gel diyemem
Dilim lal olmuş
Yüreğim sağır
Ellerim kırık
Ruhum buruk...
Uğrama artık bu virane gönlün sokaklarına
Uğrama rüyalarıma, gündüzlerime ve gecelerime
Bir düş gibi kaybolup git
Dönme
Dönme artık...
©sedaderya
S