Sessizliğe gömülmüş bir oda,
Dört duvar, soğuk ve mahzun.
İçinde bir ruh kıvranıyor,
Derdi, tasası, her şey mazlum.
Yalnızlık sarıyor her yanını,
Kimse yok, duyacak feryadını.
Yutkunuyor hıçkırıklarını,
Döküyor içini duvarlara sessizce.
Anlatıyor dertlerini bir bir,
Sevgiden, ayrılıktan, hüzünden.
Dinler onu duvarlar sessizce,
Yargılamadan, bir dost gibi yürekten.
Bazen öfkeyle yumruklar duvarları,
Gözyaşları süzülür kirpiklerinden.
Duvarlar soğuk kalır hissizce,
Ama o bilir, yalnız değildir o odada hiç.
Dört duvar, en iyi arkadaşıdır onun,
Yargılamadan dinler, sırlarını saklar.
Rahatlar ruhu o sessiz odada,
Dört duvarın yanında, derdi tasası kalmaz.
Belki bir gün bir çözüm bulunur,
Belki bir gün o duvarlar yıkılır.
Ama o zamana kadar,
Dört duvarın sırdaşı kalacaktır o yalnız ruh.
©hasanbey.
H