Yokluğu hükmüm olan dost
Yorgun’um artık
Hüznü taşıyamaz oldu yüreğim
Biraz tebessüm belki
ama o bile yük bana
Şiire dert katan dost
Biraz Yorgun’um
acılar birikti yüreğimde
Ne düşündüğüm gibi yaşıyorum
Ne yaşadığım gibidir fikrim
Yorulmak da yorulur elbet
Yaşarken öğreniyor insan
Vefasına esir olduğum dost
Ne günahın lezzeti kalbimde
Ne birikmiş sevabım
Bir yorgunluk yüreğimde
Hüznün girdabına bırakan dost
Bilmez misin sen yoksan ben yoksun
Söz tesirsiz
Kelam çaresiz
kalem aciz
Beni sensizliğe alıştıran dost
Alıştım dediğime bakma sen
Gel bize gel ki
Gelmezsen gidecek her şey
Ne ben kalacağım bende
Ne de benden bir hal
Yâdıma yar olan dost
Haberimi aldın mı bilmem
Sormuyorsun beni
Ama iyi değilim
Yaşından çok Yaşar mı insan
Sen onu hasret ile yanana sor
Sitemim sanadır dost
Cefam sana
Hüzünlüydüm aslında
sana Yorgun’um dedim
Gelmeyeceksin
Gidince anladım öyle baktın
Belki ben gelirim
Şiirle kelamla kalemle
Belki yorgun bir kalple
Sen sana müştak dostunu bekle
Şiiri ağlatan dost
Bekle ki dünya yaşanmıyor artık
Zaten yorgunluk da yoruldu
Şair de şiir de
Sen sadece visali bekle
Ş