Darbeleri yedim yüz yüze,
Dosttan gelen bıçaklar sırtımda gizlice.
Sayamadım, sayamadım kaç tane,
Ne çok dostum var benim böyle zahmetli hane.
Her dost bir umut verdi, her dost bir yürek,
Ama sırtımdaki izler doldu, kaldı tek tek.
Gerçek yüzleri gördüm, maskeler düştü yere,
Görünüşte dost, kalpte birer yara, birer hile.
Bir zamanlar inanmıştım dostluğun gücüne,
Ama öğrendim ki ihanet de dostluktan gelirmiş en acı şekilde.
Dost sanırdım, oysa bir düşman çıktı her köşede,
Sırtımda hissettim o soğuk bıçakları, bir bir düştüler yere.
Yine de üzülmem, yine de yılmam,
Dost bildiklerimden öğrendim, artık yalnızca kendime inanırım.
Gerçek dostluk nadirdir, nadide bir cevher,
Geriye kalanlar sadece geçici bir heves, yalan bir değer.
Ne çok dostum varmış meğer,
Her biri birer iz bırakmış, kalbimde ve sırtımda her yer.
Ama bilirim ki, gerçek dostluğun değeri paha biçilemez,
Onu bulduğunda, her acı hatıra unutulmaz, sadece hafifler.
©hasanbey.
H