Gözler dikilir yalnızlık resimli sûr'a,
kuyuya atilan ip misali bir kurtuluş süzülür avuçlarımın arasına.
Aşk ne ki, sevgi ne , emek ne.
Tüm sorularımın yanıtı olur birden dost dediğim zerre.
Sedası yükselir göğe ve belki göğün göğüne.
acısı savrulur neşeye ve belki neşemin kederine.
Anlamsızlaşır satırlar heceler harfler, kendini kaybeder derin yalnızlık içerisindeki sesler.
İmkansızı alt eder kuvvetli eller, nefesi almama yardımcı olur soluk ciğerler.
Ve belki beni kahredenlere bağrını kapar dost dediğim zerre...
B