dost gül veren elde umut gibi dir
dost duvar ören derde engel olan
ki yaşarken bazıları arkasından vurup
kaçar bir şey olmamış gibi, içimi yakan
yalan olur tazecik dalında gonca tenin
ilk dokunuşu ve sıcaklığın dostun yüzü,
hem güldürür dü hayat kadar vefasız
değildi bildiklerim, yalnız kalınca anladım ben kavuşamadım sevinci gözyaşın ta kendisiyim hayat gidiyor
zaman hiç ummadığı kadar çok yorgun
gönlüm aç kaldı bir dostun iki kelamı na
dostum diyen herkes yalan oldu
iki kelam bir sohbet yalan oldu
kime anlatsam derdimi yalan oldu
döksem bir yanım yaprak dökerdi
dostun gönlüne yar taht kurayım
dostum diyen kime emanet koyayım
kalbim avuçlarımda kuş gibi çırpınan
dost sofrasında iki kelam sohbet olayım
gül açtı dağlarda kar eridi türkü
yakıldı Nevruz geldi yıllar yaşamış
olan bir ömür tükenip bitti ah! artık
sen nerede kaldın hasret im dost uma
bugün bir hüzün dolu sancı uykularım
dost gül veren elde umut gibi dir!
C