Dostluk bir köprüden öte gibiydi, birleştiriyordu sevgiyle kalpleri,
Aşıyordu tüm engelleri, kucaklaşıyordu insanlar.
Her taşı, bir anıydı, her korkuyu yenecek bir adım,
Ve dostluğun aydınlığında, yürekler birbirine yaklaşırdı.
Köprüler kurardık, sevgiyle örerdik,
Gözlerimizdeki ışıkla, ellerimizdeki sıcaklıkla.
Dostluk, bir gülümsemeyle başlardı,
Ve her adımda, bir umut, bir paylaşım vardı.
Köprülerin altından nehirler akardı,
Dostluğun suları, içimizdeki susuzluğu giderirdi.
Bir dostun omzunda hüzünleri paylaşmak,
Ve sevgiyle dolu bir köprüde yürümek.
Dostluk, bir köprüydü, kalpleri birbirine bağlayan,
Sevgiyle inşa edilen, güvenle taşınan.
Her adımda, bir anlam, bir hikaye,
Ve dostluğun köprüsünde, insanlar birbirine sarılırdı.
©hasanbey.
H