Dilinden dökülür cem-i cümle söz, bir değil Allah verdi iki göz, bir bilmece ki âkil isen gel de sen çöz. Kılavuzu karga olanın türküsü dinlenmez dostum!
Eser ruhumda dandanakan, bazı sözler vardır ki insanı aşağılayan. Müttakî sayılmaz yüksekten uçan, muhabbet ehli olmayandan Meddâh olmaz dostum!
Kötü söz söyler tanımadığı birine, kalemi alır yazar didaktik şiirlerle. İman yoktur zanneder içini açıp bakmadığı kalpte. İnandım demekle müslüman olunmaz dostum!
Sen! seni ne sanarsın! Hakikatten ne kadar da uzaksın? Yakîn ol gel beriye, kırk yılın hatrı bir fincan kahve ile dolmaz dostum!
Doğru söz ağır bir iğnedir; batar insanın can damarına, her yarayı da gazlı bezle sarma! Öyle yaralar vardır ki deşmeden iyileşmez dostum!
Sözlerim ok hitâbım yay, hedefi şaşırtıyorsun az öteye kay. Beğenmeyip geçtiğin hikayeleri kendin yazdın say. Kâfiyeli her sözden şiir olmaz dostum!
Sivri dilinden etkilendim yazdım gönül defterine, üstünden atıf yapıyorum zehrimi saldım düşman yüzüne, nedenini bilmem sözümü işitmez zâar, düşman beller kendine. Kibirli gözler ile aşk aranmaz dostum!
Nefes aldım er meydanında, nice tuzaklar kuruludur dünyâ denilen bu pazarda, şâirlik öte yanda dursun, gâyemiz kul olmaktır Hak nazarında. Dostu düşman belleyen şeytandır dostum!
Tükenmez kalem ile yaraları dağlama, hata edersin birgün silinmez sonra. Önündeki boş sayfayı gelişi güzel karalama. Hesap gününde kanaat notu geçmez dostum!
©beysar
B