Artık seni sevmiyorum.
Gittiğin günden beri hiç merak etmiyorum,
nerelerdesin, ne hallerdesin,
kimlerin yanında.
Artık hiçbirisi ilgilendirmiyor beni,
neleri aldığını benden,
neleri kaybettiğimi kendimden.
Ama hiçbirisi, hepsini unuttum.
Sadece gittiğin günü unutmadım,
unutamadım.
Sabahlara kadar yıldızlarla beraber ağladım.
Hatırlar mısın?
Bir yıldızımız vardı, bizimdi, ikimizin.
Biz ona bakardık, oda bize.
Hep aynı yerdeydi, benim gibiydi,
sessiz ve yalnız.
şimdi o bile yok yerinde.
Bak yine bir yıldız kaydı gökyüzünde,
Bizim yıldızımız gibi, bir daha geri dönmek üzere gitti.
Kimbilir belki küsmüştü bize, belki bana, belki geceye, belki de....
Artık yalnızdım geceler gibi,
sadece karanlık ve yalnızlık.
Gecenin sessizliğinde bütünleniyor herseyim artık.
Kendimi buluyordum gecelerde, aynı ben gibi sessiz ve yalniz.
Sanki terkedilmiş, virane olmuş.
Hayalleri, mutlulukları yok olmuş.
Her şeyi elinden alınmış bir çocuk gibi yalnızdım.
Ama şimdi anlıyorum.
Neden geceler bu kadar soğuk,
neden bu kadar sessiz,
neden bu kadar korkunç.
Bizi böyle yapan yalnızlığımızdı,
Nedendir bilmem belki bu kaderimizdi.
Artık yalnızlığımıza alıştık, belki de aşıktık.
Söyle dostum gece, o da gider mi?
Bizi terk eder mi? gider mi?
Gider mi ki?
©yusufguney
Y